Hayattaki bazı çizgiler o kadar ince ki,çoğu zaman gözümüzden,bilerek yada bilmeyerek kaçıveriyor.Anne baba çocuk, kardeş akraba komşu,eşin sevgilin ve sen…İncecik pamuk ipliklerine bağlı sürdürülen ilişkiler bunlar…Hem de tamamı…Tastamam incecik bir pamuk ipte.Bağları koparan çevresel etkenler de var elbet,ancak ‘biz’ yine de sıkılmadan kendimize bakmalıyız bence.Kendimizle ilgili bulacağımız,anlayacağımız,bizi şaşırtacak o kadar çok şey çıkacak ki önümüze,bu ‘biz’i yoracak hale bile,gelebilecek bir gün.
Hayatın güncel döngüsü içinde,yapmak zorunda olduğumuz onca şey varken,kendi içsel yolculuğuna nasıl çıkar insan…Tek ve tartışmasız koşulu var bunun; Vazgeçebilmek’… Önce kendinden sonra sırasıyla herkesten ve herşeyden ; ‘vazgeçebilmek’…Vazgeçmekle başlayan bu süreç, içsel yolculuğumuzun da başlangıcı aslında.
Ve ilk soru; ‘ben kimim ?!!! ‘İşte sanırım bu sorunun cevabını ararken geçecek zaman,yolculuğumuzun yarısından fazlasını oluşturacak…Ve sonra diğer sorular peşi sıra geliverecek karşımıza.Bir sabah aynada gördüğümüz ‘o yüz, eski biz’ olmayabiliriz.Bu riski göze almak ve yolculuğa devam etmek gerekiyor.Aynadaki hangi yüz daha ‘sensin’..?!!!
Ve başa döneceğiz aniden ; ‘sen kimsin?!!!’…Ki bu aşama sürecin tamamlanmak üzere olduğunun bir işareti…
Yazar, tam bu anda,gülümsüyor ve diyor ki;
‘Yorulmak yok…İyi yolculuklar dilerim…’
MAVİ KALEM / 13.Nisan.2009
